اساسا ادلّه اهل سنت در اين باره اعتبارى ( غير نقلى ) است اين ادلّه مشابه يكديگر و بر مبناى تلقى اهل سنت از صحابه پيامبر خدا و حضور صحابه در حين نزول وحى است ، ابن كثير ( م / 774 ق ) در اين زمينه مىنويسد : إذا لم نجد التفسير في القرآن و لا في السنة رجعنا في ذلك إلى أقوال الصحابة فإنّهم أدرى بذلك لما شاهدوا من القرائن و الأحوال التي اختصوا بها و لما لهم من الفهم التام و العلم الصحيح و العمل الصالح لا سيّما علماءهم و كبراءهم كالائمة الأربعة الخلفاء الراشدين و الائمة المهديين و عبد اللّه بن مسعود . . . و الحبر البحر عبد اللّه بن عباس . . . « 1 » هنگامى كه تفسير آيه‌اى را در خود قرآن و سنت نيافتيم به اقوال صحابه رجوع مىكنيم آنان داناتر به تفسيرند چون شاهد قرائن و احوالى هستند كه اختصاص به زمان آنان دارد و نيز آنان داراى فهمى تام و دانش درست و عمل شايسته‌اند به ويژه علما و بزرگان صحابه مانند خلفاى راشدين و عبد اللّه بن مسعود . . . و دانشمند درياى علم ، عبد اللّه بن عباس . . . دكتر ذهبى نيز پس از حدود 7 قرن همين عبارت ابن كثير ( بلكه با تقليد از الفاظ وى ) را آورده و تنها به آن اين جمله را مىافزايد : . . . و لاحتمال أن يكونوا سمعوه من الرسول صلّى اللّه عليه [ و آله ] و سلم . « 2 » چون احتمال دارد ، آنچه آنان در تفسير مىگويند از رسول خدا صلّى اللّه عليه [ و آله ] و سلم شنيده باشند .

--> ستارگان هستند به هر كدام اقتدا كنيد هدايت مىيابيد » در اين باره تمسك شود . ( ر . ك : احمد بيهقى ، الاعتقاد على مذهب السلف من اهل السنة ، ص 181 ؛ قاضى عياض ، الشفاء بتعريف حقوق المصطفى ، ص 613 ) ليكن اين حديث افزون بر ضعف در سند و حتى اعتراف اهل سنت به وضع آن ( ر . ك : ابن الجوزى ، اعلام الموقّعين ، ص 223 ؛ قاضى عياض ، همان ، ص 613 ؛ تعليقة بجاوى ، على محمد ؛ وى به نقل از ابن حزم و حافظ عراقى اين حديث را ضعيف حتى موضوع مىداند ) از نظر دلالت نيز مخدوش است ، اساسا ممكن نيست به سنت همه صحابه كه احيانا با يكديگر متناقض است ، اقتدا شود . ( 1 ) . تفسير القرآن العظيم ، ج 1 ، ص 3 ؛ ابن عطية نيز هر چه از صحابه در تفسير اخذ شود را نيكو مىشمرد و مقدم مىداند و مىگويد : « چون آنان شاهد نزول آيات بوده و قرآن به زبان آنان نازل شده است » ( ر . ك : ابن عطية ، المحرر الوجيز ، ج 1 ، ص 50 ) . ( 2 ) . محمد حسين ذهبى ، التفسير و المفسرون ، ج 1 ، ص 271 و 277